زمینه: علیرغم استفاده بسیاری از پزشکان از انواع داروهای ضدانعقاد از جمله هپارین استاندارد (UFH) و هپارین/ هپارینوییدهای با وزن مولکولی پایین (LMWH) در درمان فوری یا تاخیری بیماران متبلا به سکته ایسکمیک حاد، کارآیی این درمان از جهات مختلف هنوز به اثبات نرسیده است. با توجه به شیوع روزافزون استفاده از این داروها، ارزیابی اثربخشی، مزایا و خطرات استفاده از انواع هپارینها در درمان سکته ایسکمیک حاد از اهمیت بسزایی برخوردار است.روشها: کارآزمایی های بالینی تصادفی شده، متاآنالیزها، مقالات اصلی، مرورهای سیستماتیک و مقالات مروری موجود در MEDLINE و EMBASE (2003-(1997 گردآوری شده و بر این اساس درمان از جنبه های مختلف مورد بررسی قرار گرفته است.یافته ها: در پیگیریهای کوتاه و بلند مدت، تجویز هپارین LMVVH موجب کاهش قابل توجهی در میزان مرگ و میر، پیشرفت سکته مغزی و خطر عود زودرس آن نمی شوند. همچنین بر پایه مطالعات گوناگون، تجویز این داروها در نهایت موجب بهبود قابل توجهی در وضعیت بالینی و عملکردی بیماران نمیگردند. اگرچه بررسیها نشان میدهند که استفاده از هپارین زیرجلدی و نیزLMVVH ، به میزان قابل توجهی احتمال ترومبوز ورید عمقی (DVT) و آمبولی شریان پولمونر (PE) را کاهش می دهد، روشن شده است که این داروها، خطر خونریزیهای داخل و خارج جمجمه ای را به طور معنی داری افزایش می دهند. همچنین هیچ مدرک مستند و معتبری دال بر مفید بودن تجویز فوری آنتی کواگولانها (به ویژه تزریق وریدی و دوزهای بالای آنها) در هیچکدام از انواع خاص سکته مغزی وجود ندارد.نتیجه گیری: استفاده ازهپارین استاندارد (UFH) و هپارینها/ هپارینوییدهای با وزن مولکولی پایین (LMVVH) به ویژه در 24 تا 48 ساعت اولیه در اکثریت قریب به اتفاق موارد و انواع سکته مغزی توصیه نمی شود. تجویز زیرجلدی UFH و LMWH در پیشگیری از DVT و PE در بیماران پرخطر، موثر است و در عین حال خطر خونریزیهای سیستمیک و داخل جمجمه ای را افزایش می دهد. درمان فوری با آنتی کواگولانها در هیچیک از انواع سکته مغزی، اندیکاسیون اثبات شده ندارد.

هپارین با وزن مولکولی کم از مشتقات هپارین معمولی است و از طریق دگراداسیون این هپارین به دست می آید. سودمندیهای ویژه آن به هنگام مصرف در بیماران همودیالیزی باعث شده به سرعت جایگاه خود را به عنوان داوری ضد انعقاد مناسب در طی همودیالیز پیدا کند. برهمین اساس ما تصمیم گرفتیم اثر این نوع هپارین را روی زمان نسبی ترومبوپلاستین حین همودیالیز و استفاده از این داروی ضد انعقاد بسنجیم. این بررسی یک مطالعه تجربی است که روی 35 بیمار همودیالیزی انجام شد. در ابتدا خون برای بررسی زمان نسبی ترومبوپلاستین (PTT) و BUN پیش از همودیالیز گرفته شد. سپس 5000 واحد فراگمین در قسمت شریانی دستگاه تزریق و نیم ساعت پس از آغاز و پایان همودیالیز خون برای PTT گرفته شد. همچنین در پایان کار خون برای BUN نیز پس از دیالیز گرفته شد. کفایت از طریق فرمول URR محاسبه گردید و با کفایت همودیالیز ماه پیش با استفاده از آزمون آماری T زوجی مقایسه شد. 94% بیماران نیم ساعت پس از آغاز همودیالیز PTT برابر 1.8 میزان پایه و بیشتر داشتند. در پایان همودیالیز 4 ساعته، 51% بیماران PTT برابر 1.4 پایه و کمتر داشتند و 49% در همین زمان PTT بالای 1.4 میزان پایه داشتند در عین حال در همین 49% هیچگونه نیازی به کمپرسیون بیشتر روی محل خروج سوزن از ورید در پایان همودیالیز وجود نداشت. مقایسه کفایت همودیالیز با ماه قبل که با هپارین معمولی انجام می شد تفاوت معنی داری نشان نداد. این پژوهش نشان میدهد هپارین با وزن مولکولی پایین می تواند با ایجاد آنتی کواگولاسیون کافی و استفاده به صورت تک دوز کفایت مناسب همودیالیز ایجاد کند.

زمینه و هدف: کرانیوتومی با توجه به مستعد کردن بیماران به بی حرکتی، پس از عمل عاملی خطرساز برای ایجاد ترومبوز وریدی محسوب می شود. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر دو روش درمان رایج برای پیشگیری از ترومبوز وریدی شامل هپارین معمولی ((unfractionated و هپارین با وزن مولکولی کم (کلگزان) در پیشگیری از این عارضه است.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی تصادفی و دوسوکور که از سال 1387 تا 1389 در اصفهان انجام شد، تعداد 154 بیمار که به علت تومور مغزی مورد عمل جراحی کرانیوتومی قرار گرفته در دو گروه تقسیم و مورد مطالعه قرار گرفتند. در گروه اول از 48 ساعت بعد از عمل کلگزان به میزان 40 mg/d به صورت زیرجلدی تجویز شد. بیماران در گروه دوم از 48 ساعت بعد از عمل، هپارین unfractionated به میزان5000 IU/12h  به صورت زیرجلدی دریافت کردند و نتایج در نرم افزار با کمک آزمون های t-test و Chi-Square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: در این مطالعه تفاوت آماری معنی داری از نظر سن، جنس و بیماری های زمینه ای بین دو گروه مشاهده نشد (.(P>0.05 طی مطالعه 14 مورد (18.2%) ترومبوز وریدهای عمقی تحت بالینی در گروه هپارین و 3 مورد (3.9%) در گروه کلگزان مشاهده شد (P=0.011). هیچ کدام از بیماران در پیگیری پس از کرانیوتومی دچار خونریزی داخل مغزی نشدند.نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد که کلگزان نسبت به هپارین unfractionated در پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی پس از کرانیوتومی در بیماران مبتلا به تومور مغزی موثرتر و ایمن تر است.

مقدمه: ترومبوز وریدهای عمقی (DVT) یکی از بیماری های شایع عروقی است که سالانه میلیون ها نفر را در سراسر دنیا مبتلا می کند. عارضه مهم DVT یعنی آمبولی ریه خطرهای زیادی از جمله مرگ و میر را به همراه دارد. درمان صحیح و به موقع بیماران کمک بزرگی به زندگی آنها خواهد کرد. از مدت ها پیش هپارین استاندارد یا شکسته نشده (UFH) درمان انتخابی برای این مورد بوده است. ولی در سال های اخیر با تولید هپارین با وزن مولکولی پایین (LMWH) و مشخص شدن مزایای آن نسبت به هپارین استاندارد، مساله درمان بیماران با هپارین با وزن مولکولی پایین به جای هپارین معمولی مطرح شده است.هدف: مقایسه هزینه درمانی هپارین استاندارد با هپارین با وزن مولکولی پایین در درمانDVT مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 125 پرونده بیمار مبتلا به DVT که طی سال های 83-1381 در بخش قلب بیمارستان ‏امام رضا (ع) مشهد بستری شده بودند، انجام شد، میانگین تعداد روزهای بستری و هزینه های بیمارستانی در درمان با UFH، شامل هزینه های بستری، خدمات پرستاری، تجویز هپارین وریدی، آزمایش های معمول برای بیماران بستری و آزمایش aPTT و نیز هزینه های متفرقه شامل سرم و ... و هزینه درمان سرپایی باLMWH  از پرونده ها استخراج شد و اطلاعات با نرم افزار آماری SPSS ارزیابی شد.نتایج: میانگین تعداد روزهای بستری بیماران 8.48±2.57 روز بود. متوسط تعداد تخت های اشغال شده نزدیک 500 شب تخت در سال بود. هزینه درمان با  UFHوریدی برای هر بیمار معادل 942.080 ریال و هزینه درمان با LMWH (انوکساپارین) معادل .760.000 ریال بدست آمد.نتیجه گیری: با توجه به مزایای LMWH اعم از صرفه اقتصادی، کاهش اشغال تخت های بیمارستانی، عملکرد فردی و اجتماعی بهتر بیمار، عوارض کمتر و استفاده ساده تر می توان حداقل در بیماران با ریسک پایین، به جای بستری و هپارین وریدی LMWH استفاده کرد.

زمینه و هدف: بیماریهای عروقی کرونر از شایع ترین علل مرگ در جهان می باشند. با توجه به شیوع بالاتر سندرم کرونری حاد بدون بالا رفتن قطعه ST نسبت به سندرم کرونری حاد با بالارفتن قطعه ST و ظهور هپارین با وزن مولکولی پایین Low Molecular Weight Heparin (L.MWH) که موفقیتی بزرگ در عالم پزشکی محسوب می گردد در این مطالعه به مقایسه اثر انوکساپارین و هپارین غیر فراکشنه Unfractionated Heparin (UFH) در بیماران سندرم کرونری حاد بدون بالا رفتن قطعه ST پرداخته شده است.روش بررسی: 200 بیمار شامل 100 بیمار در گروه هپارین و 100 بیمار در گروه انوکساپارین انتخاب گردیدند. گروه هپارین تحت درمان با UFH، ابتدا دوز بولوس 5000 واحد، سپس 1000 واحد در ساعت به صورت وریدی برای حداقل 72 ساعت و گروه انوکساپارین تحت درمان با 1mg/kg انوکساپارین هر 12 ساعت در روز به صورت زیر جلدی برای حداقل 72 ساعت قرار گرفتند. سپس بیماران از نظر میزان مرگ و میر کلی، انفارکتوس میوکارد، آنژین صدری تکرار شونده، نیاز به اقدامات تهاجمی و میزان خونریزی مورد پیگیری و مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: میزان فراوانی آنژین صدری تکرار شونده، مرگ و میر کلی و نیاز به اقدامات تهاجمی در طول مدت بستری در بیمارستان در گروه دریافت کننده انوکساپارین به طور معنی داری نسبت به گروه دریافت کننده هپارین کمتر بود (به ترتیب (p=0.01, p=0.035, p=0.002 اما از نظر میزان فراوانی خونریزی و میزان فراوانی انفارکتوس میوکارد در بین گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد (به ترتیب (p=1, p=1.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که انوکساپارین با توجه به اثرات چشمگیری که در پیشگیری از عوارض در بیماران سندرم کرونری حاد بدون بالارفتن قطعه ST دارد می تواند به عنوان- داروی جایگزین هپارین مطرح گردد.

مقدمه: هپارین های با وزن مولکولی پایین گروه مهم و جدیدی از عوامل آنتی ترومبتیک می باشند که با هپارین های معمولی  (Unfractionated) در داشتن فعالیت بیشتر AntiX-a و فراهم زیستی بیشتر در روزهای کمتر متفاوت هستند. نیمه عمر طولانی تر، مصرف دارو رابه صورت تک دوز امکان پذیر می سازد. در این بررسی ما میزان اختلال، زمان نسبی پروترومبین هنگام مصرف هپارین با وزن مولکولی کم را با هپارین استاندارد (معمولی) مورد استفاده روزمره دربخش همودیالیز را اندازه گیری نموده و با هم مقایسه نمودیم. در عین حال میزان کفالت همودیالیز را طی استفاده از هر دو دارو محاسبه کرده و با هم مقایسه نمودیم تا اثر بخشی دارو در ایجاد آنتی کواگولاسیون کافی با هم مقایسه شود . مواد و روش ها: این مطالعه در هر دو مرحله، ابتدا با هپارین استاندارد انجام شده و در آغاز PTT  زمان صفر سپس تزریق 3000 واحد هپارین بصورت یکجا، انجام PTT نیم ساعت پس از آغاز و سپس 1.5 ساعت بعد تزریق 2000 واحد دیگر هپارین به صورت یکجا و در نهایت PTT در پایان جلسه 4 ساعت اندازه گیری شد این مطالعه روی 30 بیمار انجام پذیرفت. در مرحله دوم با هپارین با وزن مولکولی کم بر روی 35 بیمار انجام شده انجام PTT در ‎آغاز، سپس تزریق بولوس 5000 U فراگمین (هپارین با وزن مولکولی کم) سپس اندازه گیری PTT در زمانهای نیم ساعت پس از آغاز و در پایان جلسه همودیالیز انجام شد. همچنین در آغاز و پایان همودیالیز خون برای BUN برای اندازه گیری کفایت همودیالیز، گرفته شد.یافته ها: بررسی آماری نشان داد که در نیم ساعت اول آغاز همودیالیز میزان اختلال PTT با هپارین با وزن مولکولی کم بهتر از هپارین معمولی بوده است. در پایان همودیالیز تفاوتی محسوس در میزان اختلالPTT  بدست آمد. هنگام کشیدن سوزنها در مورد هپارین با وزن مولکولی کم افزایش نیاز به کمپرسیون بیشتر روی وریدها و یا خونریزی وجود نداشت. مقایسه کفایت همودیالیز از طریق فرمول Urea Reduction Rate تفاوت محسوسی رانشان نداد.نتیجه گیری و توصیه ها: اختلاف زمان نسبی پروتومبین مختل شده در پایان همودیالیز مربوط به طولانی اثر بودن و فراهم زیستی بیشتر دارو است و همراه با خونریزی نمی باشد. مقایسه کفایت همودیالیز نشان داد که هپارین با وزن مولکولی پایین به خوبی هپارین معمولی قادر به ایجاد آنتی کواگولاسیون مناسب و کفایت یکسان همودیالیز می باشد. بطور کلی هپارین با وزن مولکولی پایین با توجه به مکان استفاده به صورت تک دوز (Bolus) و همچنین آنتی کواگولاسیون مناسب جایگزینی خوبی برای هپارین معمولی است، پیشنهاد می شود در بخشهای همودیالیز از این دارو بیشتر استفاده شود.

سابقه و هدف: با توجه به وجود مشکل گلوکوم فاکومورفیک در ایران و عوارض زیاد ناشی از ایجاد غشا فیبرینی بعد از عمل جراحی کاتاراکت و لنز داخل چشمی در این بیماران، هدف این مطالعه بررسی اثر هپارین با وزن مولکولی پایین (Low Molecular Weight,LMW) در جلوگیری از ایجاد التهاب داخل چشمی، غشا فیبرینی می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور روی 46 چشم مبتلا به گلوکوم فارمورفیک که به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند انجام شد. در یک گروه در سرم (Balancel Salt Solution) BSS بدون اطلاع جراح هنگام عمل جراحی کاتاراکت به میزان 5 Iu/ml هپارین LMW ریخته و یک گروه به عنوان کنترل در نظر گرفته شد. در تمام موارد جراحی به روش Standard ECCE+PCIOL توسط یک نفر انجام شد و نوع IOL در تمام موارد یکسان بوده است. میزان خونریزی هنگام عمل و بعد از عمل، میزان التهاب داخل چشم و میزان فیبرین، دید بیمار، پیگمان روی لنز داخل چشمی و چسبندگی خلفی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها: سن متوسط بیماران 68± 8.1 سال، 34% مرد و 65% زن بوده اند. هر دو گروه از نظر سن، جنس، مدت بستری و میزان IOP قبل از عمل، مصرف سیگار، طول مدت عمل، وجود بیماری چشمی یا سیستمیک همراه، مدت شروع علائم با هم جور بودند. در گروه هپارین میزان فیبرین بعد از عمل، سلول در اطاق قدامی چشم (AC)، Flare، مقدار پیگمان روی لنز داخل چشمی، مدت التهاب نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری کمتر بوده است (0.01>p). متوسط دید بیماران گروه هپارین 20/50 و متوسط دید بیماران گروه کنترل 20/125 بود و از نظر خونریزی داخل چشم هنگام و بعد از عمل دو گروه یکسان بوده اند. نتیجه گیری: استفاده از هپارین LMW با دز 5 Iu/ml در سرم BSS هنگام عمل جراحی کاتاراکت برای کاهش التهاب فیبرینی داخل چشم بیماران گلوکوم فاکومورفیک موثر بوده و تمایل خونریزی را افزایش نداده و باعث افزایش دید نهایی بیمار می گردد.

زمینه: مشکلات ترومبوامبولیک یکی از چالش برانگیز ترین عوارض جراحی های تعویض مفصل است. هپارین با وزن مولکولی پایین (LMWH) یکی از داروهای مهم در ترومبوپروفیلاکسی است. این دارو با نام تجاری کلگزان در بسیاری از مناطق دنیا از جمله در ایران به فراوانی استفاده می شود. به تازگی این دارو با نام تجاری انوکسان در ایران تولید شده است. ما در این مطالعه به مقایسه کارایی و ایمنی این دو برند مختلف LMWH در ترومبوپروفیلاکسی پس از جراحی های تعویض مفصل زانو (TKA) و هیپ (THA) پرداختیم.روش کار: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، 60 بیمار دچار استئوآرتریت اولیه زانو یا هیپ که در سال 1393 در بیمارستان اختر تحت TKA یا THA یک طرفه قرار گرفتند، بررسی شدند. بیماران به صورت تصادفی در یکی از دو گروه مساوی انوکسان یا کلگزان قرار گرفتند. در گروه THA، 14 روز و در گروه TKA، 21 روز دارو تجویز شد (40 mg روزانه). بیماران مشکوک به مشکلات ترومبوامبولیک با سونوگرافی داپلر بررسی شدند. بیماران سه ماه پیگیری شدند. در نهایت اطلاعات دو گروه با هم مقایسه شد.یافته ها: موردی از مشکلات ترومبوامبولیک یا هماتوم محل جراحی در بیماران مورد بررسی دیده نشد.نتیجه گیری: انوکسان، یک LMWH مناسب و ایمن برای ترومبوپروفیلاکسی بدنبال تعویض مفصل هیپ یا زانو است و با توجه به اینکه در داخل کشور تولید می شود، می توان از آن به خوبی استفاده کرد که با صرفه جویی اقتصادی قابل توجهی همراه است. البته کارایی و ایمنی آن باید در مطالعات بیشتر و وسیع تری بررسی شود.

مقدمه: با توجه به عوارض شناخته شده هپارین و تناقضاتی که در مورد عوارض انواع هپارین وجود دارد و به منظور مقایسه تاثیر هپارین با وزن مولکولی کم (انوکساپارین) با هپارین معمولی بر روی تعداد پلاکت های خون و ایجاد آنتی بادی ضد پلاکت در طی درمان بیماران مبتلا به ترومبوز وریدی عمقی اندام های تحتانی در مراجعان به بیمارستان طالقانی در سال 82-1381 این تحقیق انجام شد.مواد و روش ها: این تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی بر روی 124 بیمار که تشخیص آنها به صورت استاندارد انجام شده بود صورت گرفت. این بیماران به صورت اتفاقی به دو گروه 62 نفری تقسیم گردیدند. گروه اول با انوکساپارین و گروه دوم با هپارین معمولی تحت درمان قرار گرفتند. تغییرات تعداد پلاکت های خون و ایجاد آنتی بادی ضد پلاکتی در طی درمان در هر دو گروه مشخص شد و مورد بررسی آماری قرار گرفت.نتایج: افراد دو گروه به لحاظ سن، جنس و تعداد اولیه پلاکت مشابه بودند. تعداد پلاکت ها در گروه UFH از 238400±94000 به 198600±65000 (p<0.002) رسید و در گروه انوکساپارین از 228400±72000 به 228300±89000 (p<20.3) رسید. در نهایت اختلاف میان دو گروه در مورد شمارش پلاکتی از نظر آماری معنی دار بود (p<0.01). بروز آنتی بادی ضدپلاکت در گروه UFH به میزان 4.8% بود ولی در گروه انوکساپارین وجود نداشت (p<0.08). در هیچ یک از بیماران مورد مطالعه کاهش تعداد پلاکت کمتر از 100.000 میلی متر مکعب دیده نشد.نتیجه گیری و توصیه ها: به نظر می رسد انوکساپارین از نظر بروز آنتی بادی ضد پلاکتی و کاهش تعداد پلاکتها بر هپارین معمولی برتری داشته باشد و توصیه می شود در صورت تجویز خطر بروز ترومبوسیتوپنی در مدنظر بوده و اندازه گیری سریال پلاکت انجام شود.